مادری مهاجر از بلاروس عکس‌های اینستاگرام را به آهنربای یخچال تبدیل کرد: ۵۰۰ هزار دلار در شش ماه، بعد صفر در یک شب؛ روی کف زیرزمین دوباره شروع کرد و یک دهه بعد با ویدیوی کوتاه اوج گرفت

فرآیند

از همین ابتدا روشن بگوییم: Heart Printed امروز را فقط آلسیا کلیماو بنیان گذاشته و مالکش است و تیمی کوچک برای ساخت آهنربا و پشتیبانی مشتریان دارد. اما نسخه اولش شراکتی با دوستانش در بلاروس بود، با تیمی نسبتاً بزرگ. این داستان این است که چگونه یک کسب‌وکار کوچک یک‌شبه به صفر رسید و چگونه از روی کف یک زیرزمین دوباره رشد کرد.

مرحله ۱: اینستاگرام روی یخچال

اواخر ۲۰۱۲، بلاروس. آلسیا در آشپزخانه آپارتمان اجاره‌ای‌اش ایستاده بود و به یخچال نگاه می‌کرد: پوشیده از عکس‌های ۱۰ در ۱۵ بود که با آهنرباهای سوغاتی سفرهایش نگه داشته شده بودند.

ایده‌ای به ذهنش رسید: چرا فید اینستاگرام را روی یخچال نگذاریم؟

دوران آیفون 4S و آیفون 5 بود. عکس اینستاگرام روی صفحه گوشی حدود ۲ اینچ عرض داشت. پس آهنرباها را مربع‌های ۲ در ۲ اینچی ساخت، نه‌تایی در هر بسته، چیده‌شده در یک شبکه ۳ در ۳ درست مثل پروفایل اینستاگرام. معرفی اولیه ساده بود: عکس‌های اینستاگرامت را به آهنربا تبدیل کن؛ اینستاگرامت را در وب‌سایت وصل کن و سفارش بده.

همیشه پروژه‌های جانبی داشت: فروش گوشواره در مدرسه، بعد جوراب‌های شخصی‌سازی‌شده نوزاد، هودی و یک فروشگاه کتان. در مدرسه انگلیسی بریتانیایی یاد گرفته بود و فقط در آمریکا به او گفتند که آنجا به کفشدوزک «ladybird» نمی‌گویند.

در ۲۰۱۳ در قرعه‌کشی ویزای تنوع آمریکا («قرعه‌کشی گرین کارت») برنده شد و با انگلیسی محدود به آمریکا رفت.

مرحله ۲: ۵۰۰ هزار دلار در شش ماه

نسخه اول در ۲۰۱۴ راه افتاد. دوستانش در بلاروس از قبل کسب‌وکار عکاسی کیوسکی و چاپ مراسم داشتند؛ به گفته او، برایشان آهنربا «آب خوردن» بود. پس دوستان محصول را در بلاروس توسعه دادند و او شرکت را در آمریکا ثبت کرد و بازاریابی را بر عهده گرفت.

محصول یک آهنربای وینیلی انعطاف‌پذیر بود: نازک و بسیار ضعیف، مثل همان‌هایی که مدرسه‌ها در روز عکس می‌دهند. با ارسال رایگان به سراسر جهان ۱۴٫۹۹ دلار فروخته می‌شد. اول آهنرباها در بلاروس ساخته و از آنجا ارسال می‌شدند، بعد از آمریکا، و ارسال کند بود.

بازاریابی بی‌پرده بود: به حساب‌های بزرگ اینستاگرامی با یک میلیون دنبال‌کننده پول بده تا پست تبلیغاتی بگذارند، حتی اگر محتوایشان هیچ ربطی به آهنربا نداشت. هر پست ۵۰۰ تا ۱٬۵۰۰ دلار هزینه داشت و بلافاصله ۵ تا ۱۰ هزار دلار فروش می‌آورد. روزی دو سه تا می‌گذاشتند.

بعدها در پادکست Honest Ecommerce گفت: «و در شش ماه اول، فقط با فروش آهنربای عکس، نیم میلیون فروش داشتیم.»

مرحله ۳: یک‌شبه از دست رفت

بعد اینستاگرام قواعد را عوض کرد: فید از ترتیب زمانی به ترتیب الگوریتمی رفت.

پست‌های تبلیغاتی پولی دیگر به دنبال‌کنندگان نمی‌رسیدند و فروش «یک‌شبه خشک شد».

این تنها مشکل نبود. گفت: «تیم نسبتاً بزرگ بود. داشتیم هرچه در شش ماه اول درآورده بودیم را می‌سوزاندیم.» مشکلات کیفیت و ارسال هم اضافه شد و کسب‌وکار دوام نیاورد. حدود ۲۰۱۵ نسخه اول تعطیل شد. او تازه بچه‌دار شده بود.

دوستانه جدا شدند. دوستانش همه تجهیزات را نگه داشتند، «تجهیزاتی خیلی خیلی گران». او فقط یک درخواست داشت: «تنها چیزی که خواستم حساب اینستاگرام بود»، به‌علاوه حق اینکه خودش دوباره راهش بیندازد.

مرحله ۴: شروع دوباره روی کف زیرزمین

این بار می‌خواست خودش کار را انجام دهد و تولید را در آمریکا انجام دهد.

دستگاه‌های پرس آهنربای دکمه‌ای را پیدا کرد و ماه‌ها کاغذهای عکس را آزمایش کرد. نخستین دستگاه بیش از ۲ هزار دلار قیمت داشت. «برای من سرمایه‌گذاری بزرگی بود.»

می‌گوید دستگاه را او اختراع نکرده است. برتری او روندی کاری بود که به مشتریان اجازه می‌داد نه عکس کاملاً متفاوت را یکجا سفارش دهند بی‌آنکه تولید به هم بریزد.

«فقط می‌دانستم که فقط خودم هستم و خودم و خودم، و امتحانش می‌کنم.»

در ۲۰۱۷ فقط در Etsy دوباره باز کرد. «فقط چند عکس گرفتم، گذاشتم‌شان و شروع کردند به فروش رفتن.» هیچ‌وقت حتی آگهی‌ها را به‌روز نکرد. ایام تعطیلات خوب فروخت و سفارش‌های عمده و سازمانی آمد.

آن زمان باردار دخترش بود و سفارش‌ها را قبل و بعد از کار ارسال می‌کرد. وب‌سایتش عکسی با این زیرنویس دارد: «Working on the floor of my basement» (کار روی کف زیرزمینم)؛ به قول خودش، کار را «با یک بچه نوپا روی یک پهلو و یک نوزاد در آغوش» پیش برد.

طرز فکرش ساده بود: «یکی فروختم، از صفر بیشتر است. پنج تا فروختم، از صفر بیشتر است.»

در ۲۰۱۹ با خانواده‌اش یک سال به وطن برگشت و کسب‌وکار را کاملاً تعطیل کرد و حدود یک سال بعد دوباره باز کرد. حدود ۲۰۲۱ از پرس دستی به تجهیزات صنعتی سنگین ارتقا داد.

مرحله ۵: بلاک کردن همه آشنایان و زدن دکمه ضبط

در ۲۰۲۰، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ ویدیوی کوتاه را امتحان کرد و هر بار رها کرد.

نقطه عطف تقریباً عجیب بود: یکی از ویدیوهایش بدون ذکر منبع بازنشر شد و بازنشرکننده از آن حدود ۲۶۰ میلیون بازدید و بیش از ۴۰۰ هزار دنبال‌کننده گرفت. تابستان ۲۰۲۴، ویدیویی از تعطیلاتش در بارسلونا حدود ۱۶ میلیون بازدید گرفت و آن هم دزدیده شد. تصمیم گرفت: «اگر دیگران از من پول درمی‌آورند، خودم هم می‌توانم این کار را برای خودم بکنم.»

اولین کاری که کرد این بود که همه دوستان و اعضای خانواده‌اش را در اینستاگرام بلاک کرد. «آماده نیستم جلوی همه آشنایانم شکست بخورم.»

بعد روزی دو سه ویدیو گذاشت. حدود یک ماه بعد، نخستین ویدیوی چندمیلیونی‌اش آمد. روزی دو سه ساعت تیک‌تاک را ورق می‌زند «چون آن را کارم می‌دانم». شروع ویدیوهایش اغلب با پول است: یک ویدیو چقدر درآمد آورد، در یک آخر هفته چقدر درآورد. زننده‌ترین کامنت را سنجاق می‌کند و از آن ویدیوی جدیدی می‌سازد.

از آن زمان ویدیوهایی با ۲۰ میلیون و ۴۰ میلیون بازدید داشته و یکی بیش از ۱۰۰ میلیون. تا نوامبر ۲۰۲۵، حدود ۱٫۱ میلیون دنبال‌کننده در اینستاگرام، حدود ۷۰۰ هزار در فیس‌بوک و حدود ۳۴۰ هزار در تیک‌تاک داشت.

مرحله ۶: از فروش آهنربا تا آموزش کسب‌وکار آهنربا

امروز وب‌سایت Heart Printed می‌گوید بیش از ۷۰ هزار سفارش ارسال کرده و بیش از ۸۰۰ هزار آهنربا ساخته است. یک بسته نه‌تایی آهنربای ۲ در ۲ اینچی ۲۹٫۹۹ دلار است و گزینه‌های ۲٫۵ اینچی، ۳ اینچی و مستطیلی هم دارد.

درباره درآمد: در نوامبر ۲۰۲۵، مجری The Big Lad Podcast گفت وقتی به خودش شک داشت سالی حدود ۴۰ هزار دلار درمی‌آورد و حالا «سالی خیلی بیشتر از نیم میلیون دلار» درآمد دارد؛ توضیحات آن قسمت هم همین را می‌گوید. صفحه دوره خودش می‌نویسد «درآمد شش‌رقمی پایدار».

در ۲۰۲۴ دوره The Magnets Club را برای آموزش راه‌اندازی کسب‌وکار آهنربا راه انداخت و دستگاه‌ها، قالب‌ها و نرم‌افزار سفارش را با برند خودش NINEMAGS می‌فروشد. برای دیدن شاگردی در ایالت واشنگتن ۱۴ ساعت پرواز کرده است. برای ساخت آهنربا و پشتیبانی نیرو استخدام کرده و «معمولاً روی کسب‌وکار کار می‌کند، نه درون کسب‌وکار»، هرچند در شلوغی کریسمس هنوز خودش آهنربا می‌سازد.

داستان‌های مشتریان بیش از همه او را تحت تأثیر قرار می‌دهند: کسانی که جای یخچال‌شان تمام می‌شود و به درهای فلزی گاراژ می‌روند، آهنرباهای یادبود حیوانات خانگی که از دنیا رفته‌اند، و هر کریسمس ایمیل‌هایی از مادرانی که هنگام باز کردن هدیه‌شان گریه کرده‌اند.

هدفش ساختن کسب‌وکاری است که بچه‌هایش بتوانند آن را ادامه دهند. دوست دارد یک ضرب‌المثل روسی را نقل کند: اگر واقعاً بخواهی، حتی می‌توانی فضانورد شوی.

تحلیل

۱. یک محصول خوب می‌تواند از یک مشاهده بسیار مشخص بیاید. عکس‌های روی یخچال، عکس اینستاگرامی ۲ اینچی روی صفحه گوشی، یک شبکه ۳ در ۳: آلسیا این جزئیات روزمره را به محصولی تبدیل کرد که در یک جمله توضیح داده می‌شود.

۲. وابستگی به ترافیک یک پلتفرم پرخطر است. رشد نسخه اول تقریباً به‌طور کامل از پست‌های تبلیغاتی حساب‌های بزرگ اینستاگرام می‌آمد. یک تغییر الگوریتم و فروش به صفر رسید. ترافیکی که سریع می‌آید می‌تواند همان‌قدر سریع برود.

۳. وقتی کار شکست می‌خورد، تصمیم بگیر چه چیزی را نگه داری. وقتی شراکت تمام شد، بر سر تجهیزات گران دعوا نکرد؛ فقط حساب اینستاگرام و حق شروع دوباره را گرفت. همین به او اجازه داد با یک دستگاه بیش از ۲ هزار دلاری سبک‌بار دوباره شروع کند.

۴. شروع دوباره کوچک پایدارتر از بزرگ رفتن یکباره است. بار دوم فقط در Etsy فروخت، در خانه تولید کرد، کارش را نگه داشت و در حین کار یاد گرفت. هزینه‌های پایین به او زمان داد تا آهسته بسازد به‌جای آنکه همه‌چیز را قمار کند.

۵. محتوا می‌تواند خودِ کسب‌وکار واقعی باشد. ویدیوهای پربازدیدش به تولید پرزرق‌وبرق متکی نیستند؛ درآمد واقعی و کار واقعی را نشان می‌دهند و حتی کامنت‌های نفرت‌انگیز را به ویدیوی جدید تبدیل می‌کنند. مردم کنجکاوند که یک آدم معمولی چطور با یک کسب‌وکار کوچک پول درمی‌آورد.

۶. پشتکار اغلب از استعداد مهم‌تر است. سه سال ویدیوی کوتاه را امتحان کرد و هر بار رها کرد؛ بار چهارم جواب داد. به قول خودش: «شاید باهوش‌ترین نباشی، اما می‌توانی از همه بیشتر کار کنی.»

اقدام

۱. یک محصول کوچک و مشخص در زندگی روزمره پیدا کن. ببین در خانه و گوشی‌ات چه چیزی می‌تواند به محصولی فیزیکی تبدیل شود: عکس‌ها، حیوانات خانگی، سفرها، نقاشی‌های بچه‌ها. محصولی که در یک جمله توضیح داده شود راحت‌تر فروخته می‌شود.

۲. اول تقاضا را ارزان بسنج. مثل تلاش دوم آلسیا، چند عکس در یک بازار آماده مثل Etsy بگذار و ببین مردم می‌خرند یا نه. یک فروش از صفر بیشتر است.

۳. به یک کانال تکیه نکن. وقتی یک پلتفرم گرفت، سریع دومی و سومی را بساز: وب‌سایت خودت، فهرست ایمیل، سفارش‌های عمده و سازمانی، همکاری‌های محلی.

۴. فرآیندی طراحی کن که مقیاس‌پذیر باشد. برتری او دستگاه نبود، بلکه روندی بود که نه عکس متفاوت در هر سفارش را بدون اشتباه انجام می‌داد. فکر کن کدام مرحله در کسب‌وکارت، اگر خوب انجام شود، می‌تواند حجم سفارش را دو برابر کند.

۵. فرآیند واقعی را فیلم بگیر. نشان بده محصول را چطور می‌سازی، چطور بسته‌بندی می‌کنی، این هفته چه فروختی. اگر نگرانی آشنایان چه فکری می‌کنند، می‌توانی مثل او صدایشان را ببندی و روی غریبه‌ها تمرکز کنی.

۶. شکست را سرمایه‌ای برای شروع دوباره ببین. اگر کسب‌وکاری شکست خورد، مشخص کن کدام دارایی‌ها ارزش نگه داشتن دارند، مثل فهرست مشتریان، حساب‌های شبکه‌های اجتماعی و تجربه، و بعد با هزینه کمتر دوباره امتحان کن.