นักทดสอบซอฟต์แวร์ในไบรตันสร้างฟอรัมฟรีให้เพื่อนร่วมอาชีพ: สามปีต่อมางานประชุมทำให้กลายเป็นอาชีพ สร้างรายได้ 1.2 ล้านดอลลาร์ต่อปีโดยไม่ลงโฆษณา ขณะสอนลูกห้าคนที่บ้าน
Rosie Sherry เข้าสู่วงการทดสอบซอฟต์แวร์ราวปี 2000 ถูกเลิกจ้างตอนฟองสบู่ดอทคอมแตกในปี 2001 จากนั้นทำงานเป็นนักทดสอบฟรีแลนซ์ในไบรตัน สหราชอาณาจักร พร้อมจัดมีตอัปด้านเทคโนโลยีในท้องถิ่น เธออิจฉาที่นักออกแบบเว็บมีคอนเทนต์ดี ๆ มากมาย ขณะที่นักทดสอบแทบไม่มีอะไรเลย ปี 2007 เธอจึงเปิดฟอรัมออนไลน์ชื่อ Software Testing Club ซึ่งเป็น 'ข้ออ้างในการสร้างคอมมูนิตี้' สามปีต่อมาฟอรัมกินเวลาเธอมากเกินไป เธอมีลูกสองคนแล้ว และบอกตัวเองว่า จะทำให้เป็นธุรกิจหรือจะเลิก เธอเลือกจัดงานประชุม เธอจดทะเบียนบริษัทในปี 2010 จัดงานประชุมด้านการทดสอบ TestBash ครั้งแรกในปี 2012 ต่อมาเพิ่มแพลตฟอร์มเรียนออนไลน์ และเปลี่ยนชื่อคอมมูนิตี้เป็น Ministry of Testing งานประชุมของเธอไม่มีบูธนิทรรศการหรือจุดขายของ และเธอไม่เคยจ่ายเงินซื้อโฆษณา ปี 2019 เธอเล่าในพอดแคสต์ Indie Hackers ว่าบริษัทมีรายได้ 1.2 ล้านดอลลาร์ต่อปี ปีนั้นจัดงานประชุมเก้างานทั่วโลก ขณะที่เธอกับสามี Graham สอนลูกทั้งห้าคนที่บ้าน ปัจจุบันสามีภรรยาคู่นี้ถือหุ้นบริษัทคนละ 25% ถึง 50% โดยไม่มีนักลงทุนภายนอก
กระบวนการ
ในบริษัทซอฟต์แวร์ นักทดสอบมักเป็นกลุ่มคนที่ได้รับการเห็นคุณค่าน้อยที่สุด นักพัฒนาเขียนโค้ด นักออกแบบสร้างหน้าจอ นักทดสอบหาปัญหา และเมื่อมีบั๊กหลุดออกไป นักทดสอบก็มักเป็นคนแรกที่ถูกตำหนิ
ในยุค 2000 นักออกแบบเว็บมีบล็อก บทเรียน และงานประชุมมากมายให้เรียนรู้ แต่นักทดสอบแทบไม่มีอะไรเลย Rosie Sherry นักทดสอบในไบรตัน สหราชอาณาจักร รู้สึกอิจฉา ต่อมาเธอสร้างคอมมูนิตี้สำหรับนักทดสอบ และเปลี่ยนให้เป็นธุรกิจที่มีรายได้ 1.2 ล้านดอลลาร์ต่อปี โดยไม่ใช้เงินซื้อโฆษณาสักเพนนีและไม่รับเงินลงทุนจากภายนอก ระหว่างทาง เธอกับสามีก็สอนลูกห้าคนที่บ้านไปด้วย
ช่วงที่ 1: จากการทดสอบการยอมรับที่ธนาคาร สู่ฟรีแลนซ์ที่ถูกเลิกจ้าง
ราวปี 2000 Rosie ทำงานอยู่ที่ธนาคารแห่งหนึ่ง ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งนักทดสอบ ธนาคารกำลังพัฒนาแอปตัวหนึ่ง และเธอได้โอกาสทำการทดสอบการยอมรับของผู้ใช้ (UAT) เธอใส่ประสบการณ์นี้ลงในเรซูเม่ และไม่กี่เดือนต่อมาก็ได้งานนักทดสอบจริงจังงานแรก ที่บริษัทสื่อเว็บในท้องถิ่น
ไม่ถึงปี เธอย้ายไปทำงานทดสอบที่ใช้ความรู้เชิงเทคนิคมากกว่าเดิมมาก ภายหลังเธอยอมรับว่า "พูดตรง ๆ งานนั้นเกินความสามารถของฉันไปมาก ฉันไม่ได้เข้าใจระบบทั้งหมดที่ทดสอบอยู่จริง ๆ" ปี 2001 ฟองสบู่ดอทคอมแตก และเธอถูกเลิกจ้าง
หลายปีต่อมา เธอทำงานเป็นนักทดสอบฟรีแลนซ์รับงานสัญญาจ้างให้บริษัทในท้องถิ่น เธอยังเริ่มคลุกคลีกับวงการเทคโนโลยีในไบรตัน ไปร่วมมีตอัป และในที่สุดก็จัดมีตอัปเองบ้าง เธอบอกว่ามีตอัปเหล่านี้ทำให้เธอรู้จักแนวคิดเรื่องคอมมูนิตี้ "แล้วฉันก็ติดงอมแงมเลย"
ช่วงที่ 2: ปี 2007 ฟอรัมที่เป็น "ข้ออ้างในการสร้างคอมมูนิตี้"
ยิ่งทำงานด้านคอมมูนิตี้มากเท่าไร Rosie ก็ยิ่งสงสัยว่า จะทำให้คอมมูนิตี้กลายเป็นงานของตัวเองได้อย่างไร
เธอเข้าใจงานทดสอบ และเห็นว่านักทดสอบขาดคอนเทนต์ดี ๆ และพื้นที่ในการพูดคุย "ฉันรู้สึกอิจฉาสิ่งที่นักออกแบบเว็บมีในตอนนั้นอยู่บ้าง มีคอนเทนต์ดี ๆ เยอะมาก มีคนพูดถึงเรื่องที่จะช่วยผลักดันวงการเว็บให้ก้าวหน้า และฉันรู้สึกว่าไม่เคยมีอะไรแบบนั้นสำหรับนักทดสอบเลย"
ปี 2007 เธอเปิดฟอรัมออนไลน์ชื่อ Software Testing Club ซึ่งต่อมากลายเป็น Ministry of Testing "ฉันทำเพราะอยากทำ โดยพื้นฐานแล้วฉันอยากได้ข้ออ้างในการสร้างคอมมูนิตี้ ฉันไม่ได้คาดหวังเลยว่ามันจะไปได้ไกล และไม่ได้เร่งผลักดันมัน ฉันแค่พยายามสนุกไปกับมันและสนทนาในเรื่องที่น่าสนใจ พยายามสร้างพื้นที่ที่ฉันรู้สึกว่ามีคุณค่า ทั้งกับตัวเองและกับคอมมูนิตี้"
ช่วงที่ 3: สามปีผ่านไป จะทำเป็นธุรกิจหรือจะเลิก
ผ่านไปราวสามปี ฟอรัมกลายเป็นภาระที่ดูแลไม่ไหว ตอนนั้น Rosie มีลูกสองคนแล้ว
"หลังจากสามปี ฉันบอกตัวเองว่าต้องทำให้มันเป็นธุรกิจ ไม่อย่างนั้นก็จะเลิก เพราะมันดูดเวลาของฉันไปมากเหลือเกิน"
คำตอบของเธอคือ จัดงานประชุม "เพื่อลองหาเลี้ยงชีพจากคอมมูนิตี้"
บันทึกของ Companies House แสดงว่า SOFTWARE TESTING CLUB LTD จดทะเบียนเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2010 โดยมี Rosie เป็นกรรมการ ตามคำบอกเล่าของเธอเอง คอมมูนิตี้มีมาตั้งแต่ปี 2007 และกลายเป็นธุรกิจอย่างเป็นทางการในปี 2011
ปี 2012 งานประชุมด้านการทดสอบ TestBash ครั้งแรกจัดขึ้นที่เคมบริดจ์ หลังจากนั้นหลายปีจัดที่ไบรตัน งานนี้กลายเป็นแบรนด์ที่โด่งดังที่สุดของ Ministry of Testing บทความแนะนำตัวเธอในปี 2014 ระบุว่า Rosie อาศัยอยู่ในไบรตันกับสามีและลูกสามคน เป็นผู้ก่อตั้ง Software Testing Club และ Ministry of Testing ผู้ร่วมก่อตั้งเอเจนซีทดสอบ Testing Ninjas และผู้จัดงาน TestBash ปีนั้นเธอยังเตรียมนำคอร์สด้านการทดสอบบางส่วนขึ้นออนไลน์ ซึ่งต่อมากลายเป็นแพลตฟอร์มเรียนออนไลน์ The Dojo
ช่วงที่ 4: ไม่มีบูธ ไม่มีโฆษณา
งานประชุมในอุตสาหกรรมส่วนใหญ่หาเงินจากการขายพื้นที่จัดแสดงและสปอนเซอร์ โดยมีผู้ขายมาตั้งบูธเพื่อเสนอขายเครื่องมือของตน แต่ TestBash ไม่ทำแบบนั้น
"ฉันไม่เคยขายคอมมูนิตี้ งานประชุมของเราไม่มีบูธนิทรรศการหรือจุดขายของ เพราะเราไม่เชื่อว่าสิ่งเหล่านั้นสร้างคุณค่าให้คอมมูนิตี้" Rosie กล่าว บางคนบอกว่าแบบนี้ทำให้เสียรายได้ไปมาก เธอไม่เห็นด้วย "แต่มันทำให้เราเสียเงินจริงหรือ ในเมื่อเราไม่ต้องเสียเงินค่าโฆษณา และไม่ต้องทุ่มเวลาและแรงไปกับพนักงานขายหรืออะไรทำนองนั้น"
เธอยังไม่เคยทำ "growth hacking ด้วยวิธีการใดก็ได้" ในมุมของเธอ คอมมูนิตี้แกล้งทำไม่ได้ "คนที่นำคอมมูนิตี้ต้องใส่ใจจริง ๆ และต้องแสดงให้เห็นว่าใส่ใจ"
ผลที่ได้คือคอมมูนิตี้ที่เหนียวแน่นเป็นพิเศษ ตอนแนะนำตอนของเธอในปี 2019 พอดแคสต์ Indie Hackers กล่าวว่า Rosie สร้างคอมมูนิตี้ที่ผูกพันกันแน่นจนมีคนสักโลโก้ไว้บนร่างกาย
ช่วงที่ 5: จากไบรตันสู่ทั่วโลก แล้วส่งต่องานประจำวัน
ในช่วงแรก งานประชุมจัดเฉพาะในสหราชอาณาจักร แต่คอมมูนิตี้ออนไลน์เป็นระดับโลก และมีคนพูดมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่า "อยากให้มีจัดในเมืองของฉันบ้าง"
Rosie ปฏิเสธอยู่นาน จากนั้นจึงเริ่มตอบรับ งานประชุมแรกนอกสหราชอาณาจักรจัดที่นิวยอร์ก "ก็โอเค มีคนมาราว 160 ถึง 170 คน" เธอบอกว่าการจัดงานในเมืองที่ไม่คุ้นเคยมีเรื่องโลจิสติกส์ที่ไม่รู้ล่วงหน้าเยอะ ซึ่งทำให้เธอเครียด
งานต่าง ๆ เพิ่มจำนวนขึ้น ปี 2019 Ministry of Testing จัดงานประชุม เก้า งานทั่วโลก ซึ่งภายหลังเธอเรียกว่า "บ้าไปหน่อย พูดตรง ๆ ฉันไม่คิดว่าเราจะทำแบบนั้นอีก"
บริษัทเองก็เปลี่ยนไป ในเดือนมีนาคม 2017 บริษัทเปลี่ยนชื่อจาก SOFTWARE TESTING CLUB LTD เป็น Ministry of Testing Ltd และ Graham Sherry สามีของ Rosie เข้ารับตำแหน่งกรรมการ ปัจจุบันเว็บไซต์ของ Ministry of Testing ระบุว่า Rosie เป็นผู้ร่วมก่อตั้งและ CEO ส่วน Graham เป็นผู้ร่วมก่อตั้งและ CTO และบันทึกของบริษัทแสดงว่าแต่ละคนถือหุ้น 25% ถึง 50%
Rosie ค่อย ๆ ถอยออกจากการบริหารงานประจำวัน เธอถ่ายทอดความรู้เรื่องการจัดงานประชุมให้ CEO Richard Bradshaw (ซึ่งในคอมมูนิตี้รู้จักกันในชื่อ "BossBoss") ผู้เข้ารับตำแหน่งกรรมการบริษัทในเดือนกุมภาพันธ์ 2019 ส่วน Rosie ไปดูแลงานคอมมูนิตี้ที่ Indie Hackers ราวสองปี ออกมาในเดือนมีนาคม 2021 แล้วหันมาทุ่มเทให้ Rosieland แหล่งข้อมูลสำหรับคนสร้างคอมมูนิตี้
ช่วงที่ 6: 1.2 ล้านดอลลาร์ และลูกห้าคน
ในเดือนมิถุนายน 2019 Rosie ไปออกพอดแคสต์ Indie Hackers ตอนที่ 97 คำอธิบายตอนระบุว่าเธอพา Ministry of Testing ไปถึง รายได้ 1.2 ล้านดอลลาร์ต่อปี โดยไม่พึ่งโฆษณา ทั้งหมดนี้ในขณะที่เลี้ยงและสอนลูกห้าคนที่บ้าน
ในอีกพอดแคสต์หนึ่ง เธอเล่าว่าลูกทั้งห้าคนอายุตั้งแต่สองขวบถึง 16 ปี และเธอกับสามี Graham ตัดสินใจร่วมกันที่จะให้ลูกเรียนที่บ้าน เหตุผลของเธอตรงไปตรงมา "โดยรวมแล้วฉันคิดว่าระบบโรงเรียนค่อนข้างแย่ ยิ่งศึกษามากเท่าไร ฉันก็ยิ่งหาเหตุผลที่จะส่งลูกไปโรงเรียนไม่ได้"
โรคระบาดเปลี่ยนธุรกิจงานประชุม Rosie บอกว่าหลังจากนั้นพวกเขากลับมาจัดงานประชุมปีละหนึ่งงานและปรับกลยุทธ์ ในเดือนตุลาคม 2023 Bradshaw ลงจากตำแหน่งกรรมการ และ Rosie กลับมาเป็น CEO
ถึงปี 2026 Ministry of Testing เรียกตัวเองว่า MoTaverse และเว็บไซต์เขียนว่า "เราเป็นบริษัทเล็ก ๆ ที่เป็นอิสระ ไม่มีนักลงทุนภายนอก" มีรายชื่อทีมราวเจ็ดคน ให้บริการงานประชุม กิจกรรมของ chapter ท้องถิ่น คอร์สเรียน และการรับรองวุฒิ และขยายความสนใจจากการทดสอบซอฟต์แวร์ไปสู่วิศวกรรมคุณภาพและคอมมูนิตี้เทคโนโลยีในวงกว้าง
การคิด
1. คอมมูนิตี้ที่ดีที่สุดเกิดจากสิ่งที่ตัวคุณเองเคยขาด Rosie เป็นนักทดสอบมาหลายปีและรู้ว่านักทดสอบขาดอะไร คอนเทนต์ดี ๆ พื้นที่พูดคุย และความรู้สึกว่าได้รับความเคารพ ฟอรัมที่เธอสร้างคือพื้นที่ที่เธออยากได้สำหรับตัวเอง
2. คอมมูนิตี้มาก่อน เงินมาทีหลัง แต่ไม่ใช่ไม่คิดเลย สามปีที่เธอไม่คิดเรื่องหาเงิน ทำให้เกิดรากฐานของความไว้วางใจ แต่เมื่อมันเริ่มกินเวลามากเกินไป เธอต้องเลือกว่าจะทำเป็นธุรกิจหรือจะเลิก คอมมูนิตี้จำนวนมากตายตรงจุดนี้พอดี
3. งานประชุมแบบพบหน้าเป็นวิธีที่ดีในการสร้างรายได้จากคอมมูนิตี้ คอมมูนิตี้ออนไลน์เก็บเงินโดยตรงได้ยาก แต่ผู้คนยินดีจ่ายเพื่อพบปะ เรียนรู้ และสร้างเครือข่าย TestBash เปลี่ยนความไว้วางใจที่สะสมทางออนไลน์ให้เป็นรายได้จากตั๋ว และทำให้สมาชิกออนไลน์ได้รู้จักกันจริง ๆ คอมมูนิตี้จึงยิ่งเหนียวแน่น
4. การไม่ขายคอมมูนิตี้คือความได้เปรียบในการแข่งขันในตัวเอง ไม่มีบูธและจุดขายของหมายถึงรายได้ระยะสั้นที่น้อยลง แต่ช่วยรักษาชื่อเสียงของงานประชุมและคอมมูนิตี้ให้ใสสะอาด Rosie มองว่าวิธีนี้ประหยัดค่าโฆษณาและค่าทีมขาย เพราะสมาชิกช่วยบอกต่อให้เอง
5. ขยายตัวตามกำลัง จากงานประชุมหนึ่งงานในไบรตัน สู่เก้างานทั่วโลกในปี 2019 ธุรกิจโตขึ้น และภาระด้านโลจิสติกส์ก็โตตามไปด้วย Rosie เองเรียกว่า "บ้าไปหน่อย" หลังโรคระบาด พวกเขากลับมาจัดปีละหนึ่งงาน ซึ่งแสดงว่าใหญ่กว่าไม่ได้ดีกว่าเสมอไป
6. บริษัทเล็ก ๆ ก็อยู่ได้นาน จากฟอรัมในปี 2007 จนถึงปี 2026 Ministry of Testing ดำเนินมาเกือบ 20 ปี โดยไม่มีนักลงทุนภายนอกและมีทีมเล็ก ๆ มาตลอด เป็นข้อพิสูจน์ว่าคอมมูนิตี้เฉพาะกลุ่มหล่อเลี้ยงบริษัทเล็ก ๆ ได้ในระยะยาว
การกระทำ
1. มองหาโอกาสในอาชีพที่คุณคุ้นเคย ในอุตสาหกรรมของคุณ มีกลุ่มคนที่ขาดคอนเทนต์ดี ๆ พื้นที่พูดคุย หรือการสนับสนุนด้านอาชีพหรือไม่ เมื่อคุณเป็นหนึ่งในนั้นเอง ก็จะรู้ได้ง่ายกว่าว่าพวกเขาต้องการอะไร
2. รวบรวมผู้คนแบบฟรีก่อน เปิดฟอรัม กลุ่ม จดหมายข่าว หรือมีตอัปในท้องถิ่น แล้วนำเสนอคอนเทนต์และการพูดคุยที่มีคุณค่าอย่างสม่ำเสมอ อย่าเพิ่งรีบเก็บเงิน ให้ตั้งใจทำให้พื้นที่นั้นมีประโยชน์
3. กำหนดจุดตัดสินใจให้ตัวเอง เมื่อถึงจุดหนึ่ง ให้ถามตัวเองว่า สิ่งนี้กินเวลาฉันไปเท่าไร และฉันจะทำให้มันดำเนินต่อไปได้อย่างไร Rosie ใช้เวลาสามปีในการตัดสินใจ คุณกำหนดเส้นตายของตัวเองได้
4. เลือกวิธีสร้างรายได้ที่เข้ากับคอมมูนิตี้ งานแบบพบหน้า คอร์สแบบเสียเงิน สมาชิกรายเดือน และประกาศรับสมัครงาน ล้วนใช้ได้ทั้งสิ้น สิ่งสำคัญคือสมาชิกรู้สึกว่าคุ้มค่า ไม่ใช่รู้สึกว่ากำลังถูกขายของ
5. ปกป้องความไว้วางใจของคอมมูนิตี้ ตัดสินใจให้ชัดว่าเงินแบบไหนที่คุณจะไม่รับ เช่น โฆษณาที่ยัดเยียดและการขายแบบกดดัน เมื่อความไว้วางใจของคอมมูนิตี้หายไปแล้ว ก็ยากที่จะเรียกกลับคืนมา
6. คำนวณต้นทุนก่อนขยาย ทุกเมืองและทุกงานที่เพิ่มขึ้นหมายถึงต้นทุนด้านโลจิสติกส์และการบริหารที่สูงขึ้น ทำให้ดีในที่ที่คุ้นเคยก่อน แล้วค่อยขยายไปพร้อมพันธมิตรท้องถิ่นที่ไว้ใจได้