یک تستر اهل برایتون برای همکارانش یک انجمن رایگان راه انداخت: سه سال بعد یک کنفرانس آن را به منبع درآمد تبدیل کرد و بدون تبلیغات به ۱٫۲ میلیون دلار در سال رسید، در حالی که پنج فرزندش را در خانه آموزش می‌داد
رُزی شری حدود سال ۲۰۰۰ وارد حوزهٔ تست نرم‌افزار شد، در فروپاشی دات‌کام در ۲۰۰۱ اخراج شد و سپس در برایتون انگلستان به‌عنوان تستر آزادکار کار کرد و دورهمی‌های فناوری محلی برگزار می‌کرد. او به محتوای عالی‌ای که طراحان وب داشتند حسادت می‌کرد، در حالی که تسترها تقریباً هیچ چیزی نداشتند؛ پس در ۲۰۰۷ یک انجمن آنلاین به نام Software Testing Club راه انداخت، «بهانه‌ای برای ساختن جامعه». سه سال بعد انجمن وقت بیش از حدی از او می‌گرفت، دو فرزند داشت و به خودش گفت: یا آن را به یک کسب‌وکار تبدیل کن یا کنار بگذار. او برگزاری یک کنفرانس را انتخاب کرد. در ۲۰۱۰ شرکتی ثبت کرد، در ۲۰۱۲ نخستین کنفرانس تست TestBash را راه انداخت، بعدها یک پلتفرم آموزش آنلاین اضافه کرد و نام جامعه را Ministry of Testing گذاشت. کنفرانس‌هایش غرفهٔ نمایشگاهی یا میز فروش ندارند و او هرگز برای تبلیغات پول نداده است. در ۲۰۱۹ به پادکست Indie Hackers گفت درآمد سالانهٔ شرکت ۱٫۲ میلیون دلار است؛ آن سال نه کنفرانس در سراسر جهان برگزار شد، در حالی که او و همسرش گراهام پنج فرزندشان را در خانه آموزش می‌دادند. امروز هر یک از این زوج ۲۵ تا ۵۰ درصد شرکت را در اختیار دارند و سرمایه‌گذار خارجی ندارند.
فرآیند
در شرکت‌های نرم‌افزاری، تسترها اغلب کم‌ارزش‌ترین افراد جمع به حساب می‌آیند: برنامه‌نویس‌ها کد می‌نویسند، طراحان رابط می‌سازند، تسترها مشکل پیدا می‌کنند و وقتی یک باگ از دست می‌رود، اغلب اولین کسانی که سرزنش می‌شوند تسترها هستند.
در دههٔ ۲۰۰۰، طراحان وب انبوهی از وبلاگ‌ها، آموزش‌ها و کنفرانس‌ها برای یادگیری داشتند؛ تسترها تقریباً هیچ چیز نداشتند. رُزی شری، تستری در برایتون انگلستان، به این وضع حسادت می‌کرد. او بعدها برای تسترها جامعه‌ای ساخت و آن را بدون خرج‌کردن حتی یک پنی برای تبلیغات و بدون گرفتن سرمایهٔ خارجی، به کسب‌وکاری با درآمد ۱٫۲ میلیون دلار در سال تبدیل کرد. در این مسیر، او و همسرش پنج فرزندشان را در خانه آموزش دادند.
مرحلهٔ ۱: از تست پذیرش در بانک تا آزادکاری پس از اخراج
حدود سال ۲۰۰۰، رُزی در یک بانک کار می‌کرد، نه به‌عنوان تستر. بانک داشت یک اپلیکیشن می‌ساخت و او فرصت انجام تست پذیرش کاربر (UAT) را پیدا کرد. این تجربه را در رزومه‌اش نوشت و چند ماه بعد نخستین شغل واقعی‌اش در تست را در یک شرکت رسانهٔ وب محلی به دست آورد.
کمتر از یک سال بعد، به شغل تستی بسیار فنی‌تر رفت. بعدها اعتراف کرد: «راستش آن کار کاملاً از توانم بالاتر بود. واقعاً کل سیستم‌هایی را که تست می‌شدند نمی‌فهمیدم.» در ۲۰۰۱ حباب دات‌کام ترکید و او اخراج شد.
در چند سال بعد، به‌عنوان تستر آزادکار روی قراردادهای شرکت‌های محلی کار کرد. همچنین در فضای فناوری محلی برایتون فعال شد، به دورهمی‌ها می‌رفت و در نهایت خودش هم چند دورهمی برگزار کرد. او می‌گوید همین دورهمی‌ها او را با مفهوم جامعه آشنا کرد، «و کاملاً شیفته‌اش شدم».
مرحلهٔ ۲: ۲۰۰۷، انجمنی به‌عنوان «بهانه‌ای برای ساختن جامعه»
هرچه کار جامعه‌سازی بیشتری انجام می‌داد، رُزی بیشتر از خودش می‌پرسید: چطور می‌توانم جامعه را کار اصلی خودم کنم؟
او تست را می‌شناخت و می‌دید تسترها از محتوای خوب و جایی برای گفت‌وگو محروم‌اند. «کمی به چیزی که طراحان وب در آن زمان داشتند حسادت می‌کردم. محتوای عالی زیادی بود، آدم‌های زیادی دربارهٔ پیشبرد صنعت وب حرف می‌زدند و احساس می‌کردم هیچ‌وقت واقعاً چیزی برای تسترها وجود ندارد.»
در ۲۰۰۷ او یک انجمن آنلاین به نام Software Testing Club راه انداخت که بعدها به Ministry of Testing تبدیل شد. «فقط به این خاطر این کار را کردم که می‌خواستم؛ در واقع بهانه‌ای برای ساختن جامعه می‌خواستم. واقعاً هیچ انتظاری نداشتم که به جایی برسد و آن را با سرعت جلو نبردم؛ فقط سعی می‌کردم خوش بگذرانم و گفت‌وگوهای جالبی داشته باشم، اساساً سعی می‌کردم فضایی بسازم که هم برای خودم و هم برای جامعه ارزشمند باشد.»
مرحلهٔ ۳: سه سال بعد، یا کسب‌وکار یا کنار گذاشتن
حدود سه سال بعد، ادارهٔ انجمن خیلی سنگین شده بود. تا آن زمان رُزی دو فرزند داشت.
«بعد از سه سال به خودم گفتم که باید آن را به یک کسب‌وکار تبدیل کنم، وگرنه کنارش می‌گذارم، چون داشت وقت خیلی زیادی از من می‌گرفت.»
پاسخ او برگزاری یک کنفرانس بود، «به‌عنوان راهی برای اینکه سعی کنم از جامعه امرار معاش کنم».
سوابق Companies House نشان می‌دهد SOFTWARE TESTING CLUB LTD در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۰ ثبت شد و رُزی یکی از مدیران آن بود. به گفتهٔ خودش، جامعه از ۲۰۰۷ وجود داشت و در ۲۰۱۱ رسماً به یک کسب‌وکار تبدیل شد.
در ۲۰۱۲ نخستین کنفرانس تست TestBash در کمبریج برگزار شد و پس از آن چند سال در برایتون برگزار شد. این کنفرانس شناخته‌شده‌ترین برند Ministry of Testing شد. یک معرفی‌نامه در ۲۰۱۴ رُزی را این‌طور توصیف می‌کرد: ساکن برایتون همراه همسر و سه فرزندش، بنیان‌گذار Software Testing Club و Ministry of Testing، هم‌بنیان‌گذار آژانس تست Testing Ninjas و برگزارکنندهٔ TestBash. آن سال او همچنین در حال آماده شدن برای آنلاین‌کردن برخی دوره‌های تست بود که به پلتفرم آموزش آنلاین The Dojo تبدیل شد.
مرحلهٔ ۴: نه غرفه، نه تبلیغات
بیشتر کنفرانس‌های صنعتی از فروش فضای نمایشگاهی و حمایت مالی درآمد کسب می‌کنند و فروشندگان برای معرفی ابزارهایشان غرفه برپا می‌کنند. TestBash این کار را نمی‌کند.
رُزی می‌گوید: «من هرگز جامعه را نفروخته‌ام. در کنفرانس‌هایمان غرفهٔ نمایشگاهی یا میز فروش نداریم، چون باور نداریم که این کار ارزشی به جامعه اضافه کند.» برخی می‌گویند این کار پول زیادی برایشان هزینه دارد. او موافق نیست: «اما وقتی مجبور نیستیم برای تبلیغات پول خرج کنیم و مجبور نیستیم وقت و انرژی‌مان را صرف فروشنده‌ها و چیزهایی از این دست کنیم، آیا واقعاً برایمان هزینه دارد؟»
او همچنین هرگز «رشد به هر قیمتی با ترفندهای رشد» انجام نداده است. به نظر او جامعه را نمی‌شود جعل کرد: «کسانی که آن را رهبری می‌کنند باید واقعاً اهمیت بدهند. باید نشان بدهند که اهمیت می‌دهند.»
حاصل این رویکرد جامعه‌ای فوق‌العاده منسجم بود. پادکست Indie Hackers در معرفی قسمت ۲۰۱۹ او گفت رُزی جامعه‌ای آن‌قدر منسجم ساخته که برخی آدم‌ها لوگوی آن را روی بدنشان خالکوبی کرده‌اند.
مرحلهٔ ۵: از برایتون به جهان، سپس واگذاری ادارهٔ روزمره
در ابتدا کنفرانس فقط در بریتانیا برگزار می‌شد. اما جامعهٔ آنلاین جهانی بود و افراد بیشتر و بیشتری می‌گفتند: «من هم یکی در شهر خودم می‌خواهم.»
رُزی مدت‌ها مقاومت کرد و بعد شروع به پذیرفتن کرد. نخستین کنفرانس خارج از بریتانیا در نیویورک بود: «خوب بود. حدود ۱۶۰ تا ۱۷۰ نفر آمدند.» او می‌گوید برگزاری رویداد در شهرهای ناآشنا یعنی کلی ناشناختهٔ لجستیکی که برایش استرس‌زا بود.
رویدادها چند برابر شدند. در ۲۰۱۹ Ministry of Testing نه کنفرانس در سراسر جهان برگزار کرد که او بعدها درباره‌اش گفت: «راستش کمی دیوانه‌وار بود. فکر نمی‌کنم دیگر هیچ‌وقت چنین کاری بکنیم.»
شرکت هم تغییر کرد. در مارس ۲۰۱۷ نام آن از SOFTWARE TESTING CLUB LTD به Ministry of Testing Ltd تغییر کرد و همسر رُزی، گراهام شری، مدیر شرکت شد. امروز وب‌سایت Ministry of Testing رُزی را هم‌بنیان‌گذار و مدیرعامل و گراهام را هم‌بنیان‌گذار و مدیر ارشد فناوری معرفی می‌کند؛ سوابق شرکت نشان می‌دهد هر یک ۲۵ تا ۵۰ درصد سهام را دارند.
رُزی به‌تدریج از ادارهٔ روزمره کنار رفت. او دانش برگزاری کنفرانس خود را به مدیرعامل، ریچارد بردشاو (که در جامعه با لقب «BossBoss» شناخته می‌شود) منتقل کرد؛ بردشاو در فوریهٔ ۲۰۱۹ مدیر شرکت شد. رُزی حدود دو سال مسئولیت فعالیت‌های جامعه را در Indie Hackers بر عهده داشت، در مارس ۲۰۲۱ از آنجا رفت و سپس روی Rosieland، منبعی برای جامعه‌سازان، تمرکز کرد.
مرحلهٔ ۶: ۱٫۲ میلیون دلار و پنج فرزند
در ژوئن ۲۰۱۹ رُزی مهمان قسمت ۹۷ پادکست Indie Hackers بود. توضیح این قسمت می‌گفت او Ministry of Testing را بدون تکیه بر تبلیغات به درآمد سالانهٔ ۱٫۲ میلیون دلار رسانده، آن هم در حالی که پنج فرزند را بزرگ می‌کرد و در خانه آموزش می‌داد.
در پادکستی دیگر گفت سن پنج فرزندش بین ۲ تا ۱۶ سال است و او و همسرش گراهام با هم تصمیم گرفتند فرزندانشان را در خانه آموزش دهند. دلیلش صریح بود: «خلاصهٔ نظر من این است که نظام مدرسه چندان خوب نیست. هرچه بیشتر بررسی کردم، کمتر توانستم فرستادن بچه‌هایم به مدرسه را توجیه کنم.»
همه‌گیری کرونا کسب‌وکار کنفرانس را تغییر داد. رُزی گفت پس از آن به یک کنفرانس در سال بازگشتند و راهبردشان را تغییر دادند. در اکتبر ۲۰۲۳ بردشاو از سمت مدیریت کنار رفت و رُزی به‌عنوان مدیرعامل بازگشت.
تا ۲۰۲۶، Ministry of Testing خود را MoTaverse می‌نامد و در وب‌سایتش نوشته است: «ما یک شرکت کوچک و مستقل هستیم و سرمایه‌گذار خارجی نداریم.» حدود هفت عضو تیم فهرست شده‌اند که کنفرانس، رویدادهای شاخه‌های محلی، دوره‌ها و گواهی‌نامه‌ها ارائه می‌دهند و تمرکز از تست نرم‌افزار به مهندسی کیفیت و جامعهٔ گسترده‌تر فناوری گسترش یافته است.
تحلیل
۱. بهترین جوامع از چیزی می‌آیند که خودتان کمبودش را داشتید. رُزی سال‌ها تستر بود و می‌دانست تسترها چه کم دارند: محتوای خوب، جایی برای گفت‌وگو و احساس احترام. انجمنی که ساخت، همان جایی بود که برای خودش می‌خواست.
۲. اول جامعه، بعد پول؛ اما نه هرگز. سه سال به پول‌درآوردن فکر نکرد و این کار پایه‌ای از اعتماد ساخت. اما بعد انجمن وقت بیش از حدی می‌گرفت و او باید انتخاب می‌کرد: تبدیل به کسب‌وکار یا کنار گذاشتن. بسیاری از جوامع درست در همین نقطه می‌میرند.
۳. کنفرانس‌های حضوری راه خوبی برای کسب درآمد از یک جامعه‌اند. دریافت مستقیم پول از جوامع آنلاین دشوار است، اما مردم برای دیدار، یادگیری و ارتباط پول می‌دهند. TestBash اعتمادی را که آنلاین ساخته شده بود به درآمد بلیت تبدیل کرد و به اعضای آنلاین امکان داد واقعاً همدیگر را ببینند و جامعه را منسجم‌تر کرد.
۴. نفروختن جامعه خودش یک مزیت رقابتی است. نداشتن غرفه و میز فروش در کوتاه‌مدت یعنی درآمد کمتر، اما شهرت کنفرانس و جامعه را پاک نگه داشت. رُزی استدلال می‌کند این کار هزینهٔ تبلیغات و تیم فروش را صرفه‌جویی می‌کند، چون اعضا خودشان خبر را پخش می‌کنند.
۵. در حد توانتان گسترش دهید. رفتن از یک کنفرانس در برایتون به نه کنفرانس در سراسر جهان در ۲۰۱۹ کسب‌وکار را بزرگ کرد و فشار لجستیکی هم همراه با آن بیشتر شد. خود رُزی آن را «کمی دیوانه‌وار» خواند. پس از همه‌گیری به یک کنفرانس در سال بازگشتند؛ نشانه‌ای از اینکه بزرگ‌تر همیشه بهتر نیست.
۶. یک شرکت کوچک می‌تواند مدت زیادی دوام بیاورد. از انجمن ۲۰۰۷ تا ۲۰۲۶، Ministry of Testing نزدیک به ۲۰ سال بدون سرمایه‌گذار خارجی و با تیمی کوچک فعالیت کرده است. این نشان می‌دهد یک جامعهٔ تخصصی می‌تواند یک شرکت کوچک را در بلندمدت سرپا نگه دارد.
اقدام
۱. در حرفه‌ای که می‌شناسید دنبال فرصت بگردید. آیا در صنعت شما گروهی هست که از محتوای خوب، جایی برای گفت‌وگو یا حمایت شغلی محروم باشد؟ وقتی خودتان یکی از آن‌ها هستید، دانستن نیازشان آسان‌تر است.
۲. اول آدم‌ها را رایگان دور هم جمع کنید. یک انجمن، گروه، خبرنامه یا دورهمی محلی راه بیندازید و پیوسته محتوا و گفت‌وگوی ارزشمند ارائه دهید. برای گرفتن پول عجله نکنید؛ روی مفید کردن آن فضا تمرکز کنید.
۳. برای خودتان یک نقطهٔ تصمیم تعیین کنید. در مرحله‌ای بپرسید: این کار چقدر از وقتم را می‌گیرد؟ چطور آن را ادامه خواهم داد؟ رُزی سه سال برای تصمیم‌گیری وقت گذاشت؛ شما هم می‌توانید مهلت خودتان را تعیین کنید.
۴. روشی برای کسب درآمد انتخاب کنید که با جامعه سازگار باشد. رویدادهای حضوری، دوره‌های پولی، عضویت‌ها و آگهی‌های شغلی همه می‌توانند جواب بدهند. نکتهٔ کلیدی این است که اعضا احساس کنند ارزشش را دارد، نه اینکه به آن‌ها چیزی فروخته می‌شود.
۵. از اعتماد جامعه محافظت کنید. تصمیم بگیرید چه پولی را نمی‌گیرید، مثل تبلیغات تهاجمی و فروش اصرارآمیز. وقتی اعتماد یک جامعه از دست برود، بازگرداندنش سخت است.
۶. پیش از گسترش، هزینه‌اش را حساب کنید. هر شهر و رویداد جدید هزینهٔ لجستیک و مدیریت اضافه می‌کند. اول در جایی آشنا کار را درست انجام دهید، سپس با شرکای محلی قابل‌اعتماد گسترش دهید.