زنگ هشداری که فقط با شنا رفتن خاموش می‌شود: حسابدار ۲۴ ساله با موج API جدید اپل در ۴ ماه به درآمد ماهانه ۵۰ هزار دلار رسید

فرآیند

در App Store دست‌کم هزار اپ زنگ هشدار وجود دارد. معروف‌ترینشان، Alarmy، نزدیک به ده سال است که فعالیت می‌کند و بیش از ۲۴۰ هزار امتیاز دارد.

قاعدتاً این بازاری است که مدت‌هاست پر شده و جایی برای تازه‌واردها ندارد.

اما در پاییز ۲۰۲۵، یک حسابدار ۲۴ ساله اپ زنگ هشدار تازه‌ای ساخت. فقط یک نقطه فروش داشت: می‌خواهی زنگ را خاموش کنی؟ اول شنا برو. باید جلوی دوربین گوشی شنا بروی و فقط وقتی هوش مصنوعی تأیید کند که واقعاً انجامش داده‌ای، زنگ قطع می‌شود.

اسم این اپ Erly است (به تلفظ early، یعنی «زود»). به گفته بنیان‌گذارش جیک گلیسر (Jake Glacer) در ژوئیه ۲۰۲۶ در برنامه مصاحبه کارآفرینی Starter Story، این اپ فقط در ۴ ماه از صفر به درآمد ماهانه ۵۰ هزار دلار رسید و در نیمه اول ۲۰۲۶ بیش از ۲۰۰ هزار بار دانلود شد.

پت والز، مجری برنامه، از همان ابتدا با تعجب گفت: «این بی‌تردید یکی از ساده‌ترین ایده‌هایی است که در این کانال دیده‌ام.»

موفقیتش از فناوری پیچیده نیامد، بلکه از کنار هم قرار گرفتن سه چیز: مشکلی که تقریباً همه دارند، پنجره‌ای که یک پلتفرم تازه باز کرده بود، و رویکردی تقریباً وسواسی به بازاریابی.

باید توجه داشت: این ارقام درآمد و دانلود را خود بنیان‌گذار اعلام کرده و شخص ثالثی آن‌ها را تأیید نکرده است.

مرحله یک · حسابدار رسمی که چهار سال در اوقات فراغت کد نوشت

سوابق جیک ظاهراً هیچ ربطی به ساختن اپ ندارد.

او چهار سال کارشناسی حسابداری خواند، بعد یک سال کارشناسی ارشد گرفت، در آزمون حسابدار رسمی (CPA) قبول شد و به یکی از چهار مؤسسه بزرگ حسابرسی رفت و بیش از یک سال حسابرسی کرد.

اما بیرون از این «مسیر استاندارد نخبگان»، حدود چهار سال بود که خودآموز برنامه‌نویسی یاد می‌گرفت. در این مدت چند کسب‌وکار هم امتحان کرد که «هیچ‌کدام واقعاً نگرفت».

این شکست‌ها یک چیز به او یاد داد: مهم‌ترین چیز بازاریابی است.

پس برای خودش نقشه تازه‌ای کشید: هرچه سریع‌تر یک اپ بساز که یک مشکل دردناک را به روشی ساده حل کند؛ بعد مدل‌های رشدی را که کارایی‌شان ثابت شده کپی کن — مثل بازاریابی اینفلوئنسری که خیلی از اپ‌ها از آن استفاده می‌کنند.

مرحله دو · هر شب یک پیام: «تا ساعت ۶ صبح فردا ویدیوی شنا برایت می‌فرستم»

ایده از زندگی خودش آمد.

جیک صبح‌ها نمی‌توانست بیدار شود. پس راهی پیدا کرد: هر شب به یکی از دوستانش پیام می‌داد — «فردا قبل از ساعت ۶ صبح، ویدیویی از خودم در حال شنا رفتن برایت می‌فرستم.»

وقتی کسی حواسش بود، روی تخت ماندن شرم‌آور می‌شد. این روش جواب داد.

در آن دوره در X (توییتر سابق) آدم‌های زیادی را می‌دید که با ساختن اپ پول درمی‌آوردند و خودش هم دنبال ایده بعدی بود. با خودش فکر کرد: حالا که این روش برای خودم جواب داده، چرا آن را به یک اپ تبدیل نکنم؟

هم‌اتاقی دوران دانشگاهش را هم به یاد آورد. آن دو تقریباً هر شب درباره یک چیز حرف می‌زدند: امشب حتماً زود می‌خوابیم، فردا حتماً زود بیدار می‌شویم. «هر روز درباره‌اش حرف می‌زدیم، هیچ‌وقت تمام نمی‌شد.»

بعدها هر وقت Erly را به کسی معرفی می‌کرد، واکنش تقریباً همیشه یکی بود: یا «به این نیاز دارم»، یا «من نیازی ندارم، ولی دوستم (یا دوست‌دخترم) دارد». به قول جیک: «تقریباً هر بار همین است.»

معیار او ساده است: اگر مشکلی هر روز دست‌کم یک بار به ذهنت می‌رسد، آن یک درد واقعی است.

مرحله سه · انتشار در ۱۹ روز، اما بدون زنگ هشدار

جیک فقط ۱۹ روز طول کشید تا از نوشتن اولین خط کد به انتشار در App Store برسد. App Store تاریخ انتشار Erly را ۳ سپتامبر ۲۰۲۵ نشان می‌دهد.

اما جالب اینجاست که نسخه اول Erly اصلاً زنگ هشدار نداشت. فقط یک اپ «ثبت بیداری» بود: شب قبل ساعت هدف را تعیین می‌کردی، صبح بعد از بیدار شدن ویدیویی ضبط می‌کردی تا ثابت کنی بیدار شده‌ای و رکورد روزهای پیاپی را حفظ می‌کردی.

بعد از ساختنش، جیک متوجه مشکلی شد: نمی‌دانست چطور بفروشدش. قصد داشت روی بازاریابی اینفلوئنسری حساب کند، اما یک اپ «ثبت بیداری» هیچ چیز چشمگیری نداشت.

پس یک روز کامل را به قدم زدن و فکر کردن درباره مسیر گذراند. چند راه را فهرست کرد و در نهایت یکی را انتخاب کرد: اضافه کردن زنگ هشدار.

زمان‌بندی این تصمیم به طرز شگفت‌انگیزی خوب بود.

مرحله چهار · اپل AlarmKit را باز می‌کند و پنجره‌ای گشوده می‌شود

درست در همان زمان، اپل در آستانه عرضه iOS 26 بود. سیستم جدید رابطی به نام AlarmKit داشت که برای نخستین بار به اپ‌های شخص ثالث اجازه می‌داد به سیستم زنگ هشدار اصلی آیفون وصل شوند.

پیش از آن هم اپ‌های زنگ هشدار زیادی در App Store بود، اما به گفته جیک «کمی نمایشی و نه چندان قابل اعتماد» بودند، چون برای شبیه‌سازی زنگ فقط می‌توانستند از راه‌حل‌های موقتی مثل پخش صدا درون اپ استفاده کنند. اگر گوشی بی‌صدا می‌شد یا سیستم اپ را می‌بست، ممکن بود زنگ به صدا درنیاید.

برای زنگ هشدار، «بیشتر وقت‌ها زنگ می‌زند» کافی نیست — کافی است یک بار زنگ نزند تا کاربر حذفش کند.

با AlarmKit، زنگ‌های شخص ثالث بالاخره می‌توانستند به اندازه زنگ سیستم قابل اعتماد باشند. جیک این فرصت را غنیمت شمرد و ۱۹ روز پس از انتشار اپ در App Store، قابلیت «برای خاموش کردن زنگ شنا برو» را عرضه کرد.

Erly امروز این‌طور کار می‌کند: ساعت بیداری را تعیین می‌کنی، یک «مأموریت» (مثلاً شنا) و یک صدای زنگ انتخاب می‌کنی. وقتی زنگ به صدا درآمد، اپ را باز می‌کنی و جلوی دوربین شنا می‌روی؛ هوش مصنوعی ویدیو را تحلیل می‌کند، تأیید می‌کند که واقعاً انجامش داده‌ای، و یک تیک سبز با پیام «زنگ خاموش شد» روی صفحه ظاهر می‌شود. نمی‌توانی وانمود کنی که انجامش داده‌ای.

بعدها مأموریت‌ها به اسکات، عکس گرفتن از یک شیء تصادفی، بیرون رفتن و عکس گرفتن از آسمان، خواندن یک آیه از کتاب مقدس و موارد دیگر گسترش یافت.

مرحله پنج · اول بازدید، بقیه بعداً

جیک یک چیز را خوب می‌دانست: محصول را می‌توانست بسازد، اما اینکه کسی آن را ببیند یا نه، بزرگ‌ترین مجهول بود.

پس تقریباً بلافاصله بازاریابی را شروع کرد. ۷ روز پس از اضافه کردن زنگ هشدار، اولین ویدیوی اینفلوئنسری منتشر شد و کسانی از طریق ویدیو آمدند و خرید کردند. همان لحظه فهمید که ایده تأیید شده است.

پیشرفت بعدی چنین بود:

• ۳ هفته پس از انتشار اولین ویدیوی اینفلوئنسری، درآمد کل به ۱٬۰۰۰ دلار رسید؛
• در ماه سوم، برای اولین بار درآمد ماهانه به ۳۰ هزار دلار رسید؛
• در ماه چهارم، درآمد ماهانه از ۵۰ هزار دلار گذشت.

مرحله شش · بازاریابی اینفلوئنسری: فقط تولیدکنندگان محتوای «زندگی روزمره»

رشد جیک تقریباً تماماً از بازاریابی اینفلوئنسری آمد، اما روش او چند جزئیات کلیدی دارد.

اول، فقط تولیدکنندگانی که محتوایشان به‌طور طبیعی جور درمی‌آید. او در تیک‌تاک و اینستاگرام یکی‌یکی پیام فرستاد و مشخصاً سراغ کسانی رفت که محتوای «یک روز از زندگی من» (day in the life) و سبک زندگی می‌ساختند. شروع سخت بود و خیلی کم جواب می‌دادند.

چرا این تولیدکنندگان؟ چون زنگ هشدار به‌طور طبیعی در ویدیوهایشان جا می‌گیرد: صبح زنگ به صدا درمی‌آید، بیدار می‌شوند و چند شنا می‌روند. تولیدکننده بدون تغییر محتوای همیشگی‌اش پول بیشتری درمی‌آورد. جیک می‌گوید بسیاری از تبلیغات اینفلوئنسری «زیادی شبیه تبلیغ» است، برای همین تولیدکنندگان برای پذیرفتنش پول و دلیل بیشتری می‌خواهند؛ اما محتوایی که جور درمی‌آید خیلی راحت‌تر به توافق می‌رسد.

دوم، یک ویدیو همه‌چیز را می‌گوید. او بهترین نمونه را مثال زد: ویدیوی روزمره یک دانشجو از زاویه دید اول شخص — زنگ به صدا درمی‌آید، شنا، اپ تحلیل می‌کند، بعد یک تیک سبز و «زنگ خاموش شد». کل ماجرا «خیلی ملایم، خیلی طبیعی» است.

او اسم این را «برد-برد-برد» می‌گذارد: تولیدکننده ویدیوی همیشگی‌اش را می‌سازد و پول هم می‌گیرد؛ او دانلود می‌گیرد؛ و بیننده بی‌آنکه تبلیغی آزارش بدهد، راه‌حلی برای مشکلش می‌بیند. زیر تقریباً هر ویدیوی خوش‌ساخت کسی می‌پرسد «این چه اپی است؟»، تولیدکننده جواب می‌دهد «در App Store دنبال Erly بگرد» و در اینستاگرام معمولاً این کامنت را سنجاق هم می‌کند.

سوم، پرداخت بر اساس بازدید تضمینی برای کنترل ریسک. معمولاً با هر تولیدکننده ماهی ۲ تا ۴ ویدیو قرار گذاشته می‌شود و تسویه بر اساس بازدید تضمینی است؛ برای هر هزار بازدید حدود ۲ تا ۳ دلار. ویدیو حدود یک روز پس از انتشار به اوج بازدید می‌رسد و بازده خیلی زود دیده می‌شود.

بیایید حساب سرانگشتی کنیم: با ۲٫۵ دلار برای هر هزار بازدید، ۵٬۰۰۰ دلار حدود ۲ میلیون بازدید تضمینی می‌خرد. برای اپی با اشتراک سالانه ۲۹٫۹۹ دلار، کافی است از هر ۱٬۰۰۰ بازدید یکی دو نفر در نهایت پرداخت کنند تا این پول برگردد. معنای بازدید تضمینی این است: بدترین حالت قابل پیش‌بینی است و بهترین حالت سقفی ندارد.

به گفته او این یک «توزیع قانون توانی» کلاسیک است: بیشتر ویدیوها عملکرد معمولی دارند، اما هر از گاهی ویدیویی با ۱ میلیون، ۲ میلیون یا حتی ۵ میلیون بازدید پیدا می‌شود و پول واقعی از همین ویدیوهای پربازدید درمی‌آید.

چهارم، پیگیری نتایج با ساده‌ترین روش. سنجش دقیق اثر بازاریابی اینفلوئنسری بسیار دشوار است. روش جیک این است: داده‌های بازدید هر ویدیو را ثبت کن؛ اگر هم‌زمان با اوج بازدید، خریدها هم اوج گرفت، می‌توان به‌طور منطقی فرض کرد که از همان ویدیو آمده است.

او این را یک «جعبه سیاه» می‌بیند: «۵٬۰۰۰ دلار گذاشتی و ۱۰ هزار دلار گرفتی، یعنی جواب داده.» لزوماً نمی‌دانی کدام تولیدکننده بیشترین سود را آورده، و ضرر کردن روی برخی تولیدکنندگان هم اجتناب‌ناپذیر است.

مرحله هفت · ابزارهای یک نفره

جیک بنیان‌گذار تنهاست و حالا چند کمک‌کننده دارد. فهرست ابزارهایش این است:

• توسعه: Claude Code (که به گفته او «بهترین ابزار برای ساختن اپ» است)
• پایگاه داده، احراز هویت و توابع ابری: Firebase
• دیوار پرداخت و مدیریت اشتراک: Superwall
• تشخیص هوش مصنوعی: API شرکت OpenAI
• تحلیل داده: Mixpanel
• مدیریت اینفلوئنسرها: یک ابزار تخصصی مدیریت اینفلوئنسر برای پیگیری بازدید و پرداخت، Sideshift برای یافتن و مدیریت تولیدکنندگان محتوای UGC، Instantly برای ارسال انبوه ایمیل به اینفلوئنسرها، Cal برای تنظیم جلسه و Agreed برای قرارداد
• عملیات: Google Sheets برای همه‌چیز و QuickBooks برای حسابداری

قیمت‌گذاری هم استاندارد است: آزمایش رایگان، سپس ۲۹٫۹۹ دلار در سال یا ۹٫۹۹ دلار در ماه.

تا اکتبر ۲۰۲۶، Erly در App Store حدود ۱۶ هزار امتیاز با میانگین ۴٫۸ دارد.

اما وقتی پنجره‌ای باز می‌شود، فقط او نیست که وارد می‌شود. پس از باز شدن AlarmKit، شمار زیادی اپ مشابه «زنگ هشدار با مأموریت» در App Store پیدا شد: Wayk که در فوریه ۲۰۲۶ منتشر شد، اکنون نزدیک به ۲۰ هزار امتیاز دارد؛ PushClock که در مارس ۲۰۲۶ منتشر شد، بیش از ۶٬۰۰۰ امتیاز دارد. گاس، تهیه‌کننده Starter Story، در برنامه جمع‌بندی کرد: «هر بار که یک پلتفرم رابط تازه‌ای باز می‌کند، انبوهی از اپ‌ها منتشر می‌شوند، اما پنجره کوتاه است.»

این دقیقاً جای قابل تأمل داستان Erly است. با همان رابط و همان ایده، هر کسی می‌تواند بسازد؛ Erly جلو افتاد نه به خاطر قابلیت‌های بیشتر، بلکه چون زودتر تبلیغ را شروع کرد و زودتر بازدید گرفت. وقتی دیگران هنوز در حال صیقل دادن قابلیت‌ها بودند، جیک داشت با اولین گروه تولیدکنندگان قرارداد می‌بست. در دوره باز بودن پنجره، خود سرعت یک خندق دفاعی است.

تحلیل

۱. رابط‌های تازه پلتفرم‌ها، پنجره فرصت آدم‌های معمولی است

پیش از AlarmKit، زنگ‌های شخص ثالث نمی‌توانستند واقعاً قابل اعتماد باشند و حتی بهترین ایده هم به محصول خوبی تبدیل نمی‌شد. با باز شدن AlarmKit، این محدودیت ناگهان از بین رفت.

این اتفاق بارها تکرار می‌شود: وقتی اپل رابط ویجت را باز کرد، انبوهی از اپ‌های ویجت آمدند؛ وقتی رابط زمان استفاده از صفحه را باز کرد، اپ‌های «مسدودکننده گوشی» فراوان شدند. زیر نظر گرفتن رابط‌های تازه‌ای که پلتفرم‌هایی مثل اپل و گوگل هر سال باز می‌کنند، اغلب باعث می‌شود فرصت‌ها را زودتر از دیگران ببینی. اما پنجره کوتاه است؛ رقبایی مثل Wayk و PushClock ظرف چند ماه رسیدند.

۲. بهترین ایده «دردناک + ساده + ذاتاً قابل انتشار» است

چارچوب جیک این است: «یک مشکل دردناک را به روشی ساده حل کن، و باید ذاتاً ویروسی باشد. اگر خود ایده به اندازه کافی ویروسی نیست، چیز تازه‌ای به آن اضافه کن.»

سخت بیدار شدن درد است، زنگ هشدار راه‌حل ساده است و «شنا رفتن برای خاموش کردن زنگ» همان عنصر تازه است. این یک زنگ معمولی را به محتوایی تبدیل می‌کند که در چند ثانیه فهمیده می‌شود و آدم نمی‌تواند نپرسد «این چه اپی است؟».

۳. پیش از تصمیم به بزرگ کردن، تأیید کن که کسی تماشا می‌کند

جیک پس از ساختن نسخه اول، برای افزودن قابلیت عجله نکرد، بلکه اول از خودش پرسید: آیا این می‌تواند بازدید بگیرد؟ وقتی دید نمی‌تواند، مسیرش را عوض کرد.

پس از افزودن زنگ هشدار، ظرف ۷ روز اولین ویدیوی اینفلوئنسری را منتشر کرد و تقاضا را با خریدهای واقعی تأیید کرد، نه با تعریف دوستان یا تعداد ثبت‌نام.

۴. کلید بازاریابی اینفلوئنسری «تناسب» و «کنترل ریسک» است

بسیاری در بازاریابی اینفلوئنسری شکست می‌خورند چون آدم اشتباه را انتخاب می‌کنند یا با شرایط اشتباه توافق می‌کنند. جیک فقط تولیدکنندگانی را انتخاب کرد که محتوایشان به‌طور طبیعی جور درمی‌آمد تا محصول طبیعی دیده شود؛ و با پرداخت بر اساس بازدید تضمینی، هر هزینه را در حدی نگه داشت که از پسش برمی‌آمد.

مهم‌تر اینکه فهمید این یک بازی قانون توانی است: بیشتر ویدیوها سودی ندارند و چند ویدیوی پربازدید همه را جبران می‌کنند. پس کار درست ادامه دادن هزینه و منتظر ماندن برای ویدیوی پربازدید است، نه اصرار بر بازگشت هزینه در هر ویدیو.

۵. در عصر هوش مصنوعی، کمیاب‌ترین توانایی، دیده شدن است

توصیه جیک به همه کسانی که می‌خواهند اپ بسازند فقط یک جمله است: «فقط روی بالای قیف تمرکز کن.»

او می‌گوید: «باارزش‌ترین مهارت در حال حاضر بازاریابی است. آدم‌هایی که می‌توانند اپ بسازند خیلی زیادند و با هوش مصنوعی کار آسان‌تر هم شده، اما کسانی که بازاریابی بلدند و می‌توانند بازدید بگیرند زیاد نیستند. اگر هیچ‌کس از اپ تو خبر نداشته باشد، انگار وجود ندارد.»

اقدام

گام ۱: مشکلی پیدا کن که هر روز آزارت می‌دهد (۱ هفته) دغدغه‌هایی را که هر روز دست‌کم یک بار به ذهنت می‌رسد بنویس. از اطرافیانت بپرس: اگر ابزاری این را حل کند، می‌گویند «به این نیاز دارم» یا «دوستم نیاز دارد»؟

گام ۲: رابط‌های تازه پلتفرم‌ها را دنبال کن هر سال وقتی WWDC اپل و Google I/O سیستم‌های تازه را معرفی می‌کنند، رابط‌های تازه باز شده را فهرست کن و فکر کن: کدام محصولاتی که قبلاً نمی‌شد خوب ساخت، حالا ناگهان می‌شود خوب ساخت؟

گام ۳: با ابزارهای برنامه‌نویسی هوش مصنوعی ظرف ۳ هفته MVP بساز از ابزارهایی مثل Claude Code همراه با سرویس‌های آماده‌ای مثل Firebase، Superwall و Mixpanel استفاده کن؛ فقط یک قابلیت اصلی بساز و هرچه زودتر منتشر کن.

گام ۴: یک عنصر تازه «با یک نگاه قابل فهم» به محصول اضافه کن از خودت بپرس: آیا این محصول در یک ویدیوی ۵ ثانیه‌ای قابل توضیح است؟ اگر نه، یک عنصر بصری تأثیرگذار اضافه کن، مثل «شنا رفتن برای خاموش کردن زنگ».

گام ۵: تولیدکنندگانی پیدا کن که محتوایشان به‌طور طبیعی جور درمی‌آید (مستمر) در تیک‌تاک و اینستاگرام، تولیدکنندگانی را پیدا کن که محصول تو می‌تواند به‌طور طبیعی در محتوای روزمره‌شان ظاهر شود و به‌صورت انبوه پیام یا ایمیل بفرست.

گام ۶: بر اساس بازدید تضمینی پرداخت کن و در مقیاس کوچک آزمایش کن با تولیدکنندگان بر سر ماهی ۲ تا ۴ ویدیو و پرداخت بر اساس بازدید تضمینی توافق کن و اول با چند هزار دلار آزمایش کن. بازدید هر ویدیو و خریدهای همان دوره را ثبت کن و تولیدکنندگان مؤثر را پیدا کن.

گام ۷: به هزینه کردن ادامه بده و منتظر ویدیوی پربازدید بمان بپذیر که بیشتر ویدیوها سودی ندارند، بودجه را مدام روی تولیدکنندگان پربازده بگذار و منتظر آن ویدیوی ۱ میلیون+ بازدیدی بمان.

برای تو مناسب نیست، اگر:

• فقط می‌خواهی سرت را پایین بیندازی و کد بنویسی و نمی‌خواهی وقت زیادی را صرف پیام دادن، مذاکره و بازاریابی کنی؛
• ارزش محصولت در یک ویدیوی کوتاه چندثانیه‌ای قابل نشان دادن نیست؛
• نمی‌توانی بپذیری که «بیشتر هزینه‌های تبلیغاتی ضرر می‌دهد» و می‌خواهی هر هزینه‌ای برگردد؛
• امیدواری مدت طولانی بازاری را در انحصار داشته باشی — پنجره‌هایی که رابط‌های تازه پلتفرم‌ها باز می‌کنند کوتاه‌اند و رقبا به‌سرعت از راه می‌رسند.